Gra na pieniądze kusi bardzo wielu ludzi. Większość z nich szczególnie taka, która nie miała z tym nigdy nic wspólnego jest przeciwna hazardowi. Postrzegają go jako cos złego, ba, wręcz gorszącego i niegodnego. Taki sposób postrzegania ma w naszym kraju swoje uzasadnienie. W powojennej polsce tak zwane władze ludowe przedstawiały hazard jako dziecko zachodniej cywilizacji. Przeciętny obywatel, według ówczesnych władz powinien brzydzić się kasynami gry.
Gry hazardowe zostały potępione i oficjalnie zakazane. Tymczasem ci sami panowie z najwyższych władz bardzo często sami oddawali się tej rozrywce w tajnych jaskiniach hazardu. Ich nie dotyczyły zakazy, oni świetnie się bawili. Dla wielu z nich poker był ulubioną grą w karty. Panowie często okradali obywateli, za których pieniądze świetnie się bawili i przegrywali lub wygrywali fortuny. Taka forma zabawy to był jednak przywilej bardzo niewielkiej grupki ludzi. Duchowieństwo, chociaż pozornie pozostające w sprzeczności z ludową władzą, w tym wypadku było zgodne ze stanowiskiem władz.
Gra hazardowa to według nich wymysł szatana, kuszącego niewinne duszyczki do grzechu. Tymczasem niejeden ksiądz po cichutku oddawał się tej niby grzesznej zabawie. Bo tak naprawdę gry na pieniądze są także dla ludzi. W państwach o innej kulturze jest to normalna forma spędzania czasu. Człowiek powinien bowiem być traktowany jako wolna jednostka i sam decydować o tym jak chce spędzać czas i jak wydawać swoje pieniądze. Gry hazardowe w krajach zachodnich stanowią na przykłada świetna zabawę dla emerytów. Nie demonizujmy więc hazardu!